" I L O V E 6 0 3 " - กลอนขำขัน

> เราคือใครไม่มีผู้ใดรู้ แต่เรากำลังจับตาดูเจ้าอยู่จงรู้ไว้ เพื่อจะบอกว่าเจ้าลืมอะไรไป เจ้าลืมโทรหาแฟนใช่ไหม ถ้ายังไม่อยากตาย รีบไปโทร	> เธอชอบว่า ฉันอวบอิ่ม พอยิ้มได้ เธอชมว่า ฉันสดใส ไม่เคยขัด เธอชมว่า ฉันเซ็กซี่ ดีชะมัด เธอชมว่า ฉันเซ็กซ์จัด เดี๋ยวซัดโครม (แม็กกี้)	> เธออ่อนโยน เมื่อยามชิด สนิทใกล้ ฉันมั่นใจ เพราะได้เธอ เคียงข้างฉัน ฟ้าจะกว้าง ทางจะไกล ไม่เคยหวั่น เพราะเธอนั้น คือผ้าอนามัย คู่ใจเอย (แม็กกี้)
> ฉันนั้นคือ นักเรียน เพียรศึกษา ตื่นเช้ามา มุ่งออก ลอกการบ้าน สังคมวิทย์ อังกฤษนั้น ลอกกันอาน เรื่องเกียจคร้าน ไม่มีหรอก ลอกลูกเดียว > เวลาเรียน ก็นั่งหลับ สัปหงก เวลายก มือตอบ ก็ลอบเสียว เวลาสอบ ตอบกัน มันส์นักเชียว ครูเผลอเหลียว หันหลังถาม งามคะแนน > เรื่องโดดเรียน เพียรนัก รักที่สุด กลยุทธิ์ ทิ้งร่ม เพื่อนชมแม่น แต่บางครั้ง ก็โดดพลาด ไม่ขาดแคลน ต้องถูกตี จนตูดแอ่น แสนจะอาย	> อันตัวเราเรียนดีกีฬาเด่น แต่ไม่เน้นความถนัดพอถูไถ เรียนดี คือมี D มากกว่าใคร กีฬาเด่นไม่เล่นอะไรเป็นกองเชียร์	> ก็รักเธอจริงนะนี่นะ หรือว่าจะ ให้สาบาน ก็ย่อมได้ แม้ว่าเธอ จะเกิดมาเป็นควาย ก็จะขอ ตายตามเธอ ไปอีกที > ไปเป็นนกเอี้ยง ขนสวย ถ้าเธอม้วย แล้วไม่เกิด ดันเป็นผี ก็จะขอ ตายตามเธอไปอีกที ไปเป็นโลง ชั้นดี ให้เธอไง > ถ้าเธอดัน เกิดมาเป็นส้วม เอาวะหยวน จะเกิด เป็นขันให้ ถ้าเธอดัน เกิดเป็นขี้ ก็บรรลัย ก็ตัวใคร ตัวมัน ฉันบ๊าย บาย
> มาวันนี้โชคดีได้มีผัว แม้จะเคยเสียตัวมาหลายหน มาวันนี้มีผัวเป็นตัวตน แต่เป็นคนที่เท่าไหร่..ไม่ได้จำ	> อันตัวเรานี้หนอก็ชอบจิ้ม อยากจะลิ้มชิมรสความหรรษา คิดดังนั้นจะช้าไปเสียเวลา ใช้มือขวาจิ้มคีย์บอร์ดสุดยอดมัน	> เจ้านกน้อย ลอยฉลุย บนปุยเมฆ เจ้าช่างเสก ช่างสรรค์ ในงานศิลป์ จึงปล่อยอึ จากฟากฟ้า มาสู่ดิน เกิดภาพศิลป์ บนผืนผ้า หน้าเราเอย
> เมื่อนั้น…. ทศกัณฐ์จอมโหดพิโรธใหญ่ ยกทัพออกกรุงลงกาในทันใด เพื่อจะไปทำศึกกับองค์ราม > ทั้งรถถังยานเกราะเหาะข้ามฟ้า เอฟสิบห้าเอฟสิบหกอีกพันสาม มีทหารอีกเจ็ดหมื่นคอยติดตาม น่าเกรงขามเสียงกึกก้องท้องธานี > ผ่านปราสาทบนยอดเขาสูงเสียดฟ้า ที่นามว่าโอลิมปัสรัฐกรุงศรี ทันใดนั้นเทพซีอุสทรงฤทธี เหาะตามจะราวีหรืออย่างไร > จนมาทันพลันพุ่งเข้ามาหา หยุดตรงหน้าทศกัณฐ์พลันสงสัย กระเป๋าตังค์ของท่านทำตกไว้ ทศกัณฐ์กล่าวขอบใจด้วยไมตรี	> สามสิบหกคืออกอันเซ็กซี่ ยี่สิบสี่คือเอวองค์โฉมเฉลา สามสิบห้าคือบั้นท้ายร้ายไม่เบา รวมกันเข้าเก้าสิบหกอายุเธอ	> ก็พี่บอกให้เงียบแล้วไงเล่า แล้วใยเจ้าจึงเสียงดังครางไปทั่ว พี่จะทำเบา ๆ ไม่ต้องกลัว ค่อยๆรัวนิ้วช้า ๆ นะยาใจ > ค่อย ๆ กดค่อย ๆ เน้นอย่างเป็นขั้น ไม่ต้องหันหน้าหนีพี่ไปไหน พอน้ำออกแล้วความเจ็บจะหายไป แล้วทรามวัยจะหน้าใสไร้สิวเอย
> วันนี้ตื่นสายตายแน่นะคราวนี้ ทุกนาทีเคลื่อนไปไวนักหนา อยากจะฉุดหยุดตรึงซึ่งเวลา คงถูกว่าตื่นสายจนได้เรา > วันนี้มีดอกเตอร์เลคเชอร์อีก อยากหลบหลีกหนีไม่ทนเป็นคนเขลา แต่ดอกเตอร์คนเนี้ยบเฮี้ยบไม่เบา ถึงหนีเขาจับได้..ให้เอฟเลย > เช้าวันนี้จึงรีบร้อนไม่นอนต่อ หากรีรอมัวอ้อยอิ่งมัวนิ่งเฉย อนาคตที่สวยซวยแน่เลย มีหวังเสยจบหกปีนี่หนักใจ > วิ่งหน้าตั้งก็ยังวิ่งยิ่งรีบเร่ง สาวเท้าเองให้มันไม่ทันสาย ก้าวเข้ามาในห้องต้องโล่งใจ ยิ้มสดใสดอกเตอร์เลทเจ็ดนาที (ป่าค้างตะวัน)	> ม.เมียนั้นหายาก ต้องลำบากไปจีบมา ฝ่าตะพดของพ่อตา อีกคำด่าของแม่ยาย > สินสอดและทองหมั้น เงินทั้งนั้นที่เสียไป ห้าทุ่มรีบดับไฟ คืนกำไรให้ตัวเอง	> เธอทั้งหอมทั้งหวานผสานผสม เธอทั้งกลมทั้งกลึงทุกส่วนสัด เธอนั้นมีรูปพรรณที่น่าฟัด ฉันเลยสั่งข้าวต้มมัดมาทันที
> นั่งกินข้าว อยู่คนเดียว เสียวหนักหนา อาบน้ำท่า อยู่คนเดียว เสียวสันหลัง นอนหลับไหล อยู่คนเดียว เสียวอย่างจัง แต่ก็ยัง ไม่เสียวเท่า ............(เติมเอาเอง) (ต้น คนน่ารัก)	> มีเงินอยู่ ในกระเป๋า สามสิบบาท ไปตลาด เพื่อจะ ไปซื้อของ ยืนหน้าร้าน เดินผ่าน ด้อมมองๆ ตังค์เหลืออยู่ สองบาท เพราะกระเป๋าขาดเอย (ต้น คนน่ารัก)	> โทรหาเธอ ทุกวัน ฉันโทรบ่อย เธอไม่ค่อยเปิดมือถือ เลยเธอจ๋า ทำไมถึงทำอย่างนั้น ล่ะแก้วตา อ้าว พับผ่า โทรผิดเบอร์ เหอๆโทษที (ต้น คนน่ารัก)